Program Ograniczania Picia

Program ograniczania picia – to oddziaływania indywidualne i/lub grupowe nakierowane na wypracowanie zdyscyplinowanego wzoru konsumpcji alkoholu, zgodnego z ustalonym wspólnie z terapeutą planem picia, zawierającym określone zasady dotyczące używania alkoholu (ilość, częstość, kontekst, czas i miejsce).

 

Program przeznaczony jest dla:

- osób pijących alkohol szkodliwie,

- osób uzależnionych od alkoholu, szczególnie:

  • bez przeciwwskazań zdrowotnych dla używania alkoholu,
  • młodszych, nie akceptujących trwałej abstynencji jako celu terapii,
  • w początkowej fazie uzależnienia,

Podczas konsultacji i sesji terapeutycznych pacjenci nie mogą być pod wpływem alkoholu.

 

W sytuacji występowania przeciwwskazań zdrowotnych lub społecznych celowość udziału w programie powinna być w każdym przypadku oceniana indywidualnie.

 

Przeciwwskazaniem do udziału w programie ograniczania picia jest:

  • ciąża,
  • wszelkie zaburzenia funkcji wątroby, np. marskość, zapalenie wątroby, podwyższone stężenia enzymów wątrobowych w surowicy,
  • choroby metaboliczne, np. cukrzyca,
  • choroby układu pokarmowego, np. choroba wrzodowa, zapalenie trzustki,
  • choroby układu krążenia, m.in. nieustabilizowane nadciśnienie tętnicze, stan po zawale serca i inne uszkodzenia mięśnia serca,
  • choroby neurologiczne, np. padaczka, stan po udarze mózgu,
  • niedokrwistość,
  • zaburzenia psychiczne, m.in. niedawno przebyte majaczenia alkoholowe lub abstynencyjne napady drgawkowe, inna przewlekła psychoza alkoholowa, znaczące zaburzenia funkcji poznawczych, w tym otępienie, psychozy nieorganiczne (np. schizofrenia, zaburzenia afektywne),
  • długotrwałe przyjmowanie leków wchodzących w interakcje z alkoholem,
  • przeciwwskazania prawne

 

Formy terapii:

  • sesje indywidualne,
  • sesje grupowe (np. psychoedukacja, treningi umiejętności),
  • sesje rodzinne,
  • farmakoterapia.

 

Czas trwania:

8-12 tygodni, spotkania minimum raz w tygodniu.

 

Realizatorzy programu:

  • specjaliści psychoterapii uzależnień,
  • specjaliści psychologii klinicznej lub w trakcie specjalizacji z doświadczeniem w pracy z osobami uzależnionymi,
  • w zakresie diagnostyki i farmakoterapii lekarz psychiatra posiadający doświadczenie  w pracy z osobami uzależnionymi.

 

Cele terapii są elastyczne i mogą być modyfikowane w każdym momencie leczenia.